Pranverë në ne

Sa i bukur muaji i majit
Muaji i majit plot gjelbërim
Gjelbërim fusha, gjelbërim mali
Fushë e mal dhe në shpirtin tim!

Muaji i majit, muaj pranvere
Me plot lule, me plot aromë
Eja vashe rri pranë meje
Lumturinë bashkë ta shijojmë!

Si dy zogj të bashkuar
Folenë tonë ta ndërtojmë,
Si bilbila të dashuruar
Këtë këngë le ta këndojmë!

© (S. Nitaj, Pranverë 1991, Prishtinë)

Fotografia që mungon!...

N'kornizën e kujtimeve
N'ëndrrën e lënë gjysmë
N'murin e sh'pisë vjetër
Zbrazët një vend qëndron
Për fotografinë që mungon!...


© S. Nitaj (16 gusht 2017, Prishtinë)

Presidenti i Malit të Zi dhe 'Deklarata'

Sipas Pjesës së tretë të Kushtetutës së Malit të Zi, të vitit 2007, me të cilën rregullohet sfera e qeverisjes dhe e vendimmarrjes, përcaktohet radha e organeve kompetente, Kuvendi, Presidenti dhe Qeveria. Sipas kësaj, neni 95 saktëson kompetencat e Presidentit, i cili pos që e përfaqëson shtetin e tij, brenda dhe jashtë vendit, ai po ashtu kryen edhe detyra të tjera sipas Kushtetutës dhe ligjit.

'Deklarata e dy Presidentëve' rreth demarkacionit, (e cila, siç thuhet, është nënshkruar për të inkurajuar Kuvendin e Kosovës për të ratifikuar 'Marrëveshjen' e nënshkruar në Vjenë më 26 gusht 2015), 'është bazuar në besimin reciprok, vullnetin e mirë dhe nevojën e avancimit të mëtutjeshëm të marrëdhënieve, por duke respektuar sovranitetin, integritetin territorial dhe pavarësinë e të dy shteteve, karshi detyrimeve nga Karta e OKB-së dhe respektimit të Strategjisë së Komisionit Evropian për Ballkanin Perëndimor.' (cit.)

Pa artikuluar përmbajtjen e 'Deklaratës', por duke u bazuar në kompetencat e Presidentit malazez, i cili përfaqëson vendin e tij në arenën ndërkombëtare, kjo 'Deklaratë' është politike dhe jo e karakterit vendimmarrës apo obligativ për vendin e tij, pasi ai këtu, vetëm ka ndërtuar një segment të politikës ndërkombëtare të vendit të tij, në këtë rast, në raport me shtetin fqinj, Kosovën.

Në rast të mos-shqyrtimit dhe mos-korrigjimit eventual të sektorëve të diskutueshëm nga Grupi punues ndërshtetëror gjatë shënjimit të vijës kufitare (ashtu siç parashikohet në artikullin 3 të nenit 7 të 'Marrëveshjes'), e vetmja 'penalti' që mund të rezultojë, në raport me pjesën malazeze të 'Deklaratës' është lëkundja e besimit reciprok deri në prishjen e marrëdhënieve ndërshtetërore.

Kuvendi i Kosovës, para se të votoj 'pro' ose 'contra' 'Marrëveshjes', do të duhej të vlerësonte, nëse aspiratat e shtetit fqinj për integrime evropiane,  janë synime të tilla, që edhe për një kohë do të siguronin një politikë të sinqertë të tyre ndaj nesh, rrjedhimisht edhe një 'shënjim të vijës kufitare' nga të gjeturat e përbashkëta, cilado qofshin ato.

Liberalizimi i vizave dhe kriza socio-ekonomike

Para dy dekadash, Amerika dhe miqtë tjerë, intervenuan në Kosovë, kryesisht për arsye humanitare, për të shpëtuar një popull nga zhbërja që po i bëhej, ndërsa tash Evropa, nëse e bën liberalizimin e vizave, ka gjasa ta bëjë sërish për arsye humanitare, për ta shpëtuar një popull nga izolimi që e ka kapluar.

Mirëpo, lëvizja e lirë e njerëzve, është vetëm një nga aspektet e të drejtave dhe të lirive të njeriut, përderisa pabarazia e thellë socio-ekonomike, pothuajse në çdo sferë të jetës, kërkon qasje të drejtë dhe angazhim urgjent dhe shumë serioz nga politikbërësit e këtij vendi, nëse synohet që liria e fituar e këtij vendi të jetë e qasshme njëlloj për të gjithë.

"Koha po kalon për tu mbajtur gjallë gatishmëria e njerëzve, për të qëndruar në Kosovë e për të mos kërkuar medoemos shpresën duke ikur nga këtu." (s.n. - 18.05.2017)

Engjëjt në mes nesh

Më ndodh ndonjëherë që edhe kur nuk kam përgjigje adekuate të mos hezitoj të them diçka të logjikshme në lidhje me temën që më është shtruar. Por, më ndodh edhe të përpëlitem e të mos flas kush e di se çfarë kur pyetjet më bëhen nga më të vegjlit. Djali im, por edhe ish-nxënësit e mi, në të kaluarën kur punoja mësimdhënës, jo rrallë më kanë sfiduar me pyetje prej më të ndryshmeve e për të cilat, përgjigjet nuk janë aspak të lehta për t'iu dhënë. Janë pyetje që më së paku janë të paramenduara, burojnë në mënyrë spontane nga mendjet e tyre të shëndosha, e pa drojë për ndonjë qortim apo ndëshkim. Ata nuk ngurrojnë të bëjnë edhe ndonjë konkluzion logjik. E si t'u përgjigjesh këtyre shpirtrave të pa djallosur? Të duhet ndjeshmëri e zhvilluar ndaj tyre. Ndodh që duhet t'u lajthitësh paksa të vërtetave vetëm e vetëm që mos të lëndosh paqen e botës së tyre fëmijërore. Si t’u tregosh krejt të vërtetat e kësaj bote, jo rrallë të pakapshme edhe për mendjet e shëndosha të të rriturve. 

Djali im më pyet pothuajse për gjithçka që atij i duket interesante. Unë e inkurajoj të mos resht të bëj pyetje, por jo pa bërë së paku një përpjekje të lehtë për të zgjidhur vetë enigmën. Pyetje, që jo rrallë marrin përgjigje paksa më të ndryshme apo më të plotësuara nga ato që i ofrohen në libër apo shkollë. Pyetje nga lëndët, histori, edukatë qytetare, njeriu dhe natyra etj., ndërsa temat nga më të nxehtat, si prejardhja e shqiptarëve, luftërat e Skënderbeut e deri te lufta e fundit në Kosovë, struktura dhe raportet ndëretnike të vendit tonë, feja dhe Zoti, krijimi i tokës dhe gjithësisë, njeriu dhe bota shtazore e bimore dhe raportet në mes tyre, e deri te matematika dhe të panjohurat e kësaj lënde. Si t’i shpjegosh lehtë e qartë dhe pa prishur balancën e qetë të botës së tij, por pa lajthitur shumë nga e vërteta e plotë. Shumë koncepte kurrë nuk i mësuam nëpër shkolla. U deshtë pastaj të hulumtojmë vet. Shumë koncepte ende nuk kanë marr përgjigje përfundimtare as nga shkenca moderne. Shume histori ose nuk janë thënë te plota ose tek pritet te shkruhen. Ajo qe unë nuk hezitoj t’i them djalit tim është se gjithçka për të cilat ne flasim u krijua nga një krijues. Ai krijues është Zoti!

Është Zoti që në mesin tonë sjell engjëj, pra, fëmijët tonë. Ata që na pasurojnë jetët tona më shume se kushdo dhe çfarëdo tjetër. Ata që edhe gërhitja e tyre në gjumë na vjen si melodi. Ata që edhe kur djersinë dhe baltosen nga loja i përqafojmë pa gërditje. Ata që sa herë t’i dëgjojmë në turmë na ngazëllejnë shpirtrat tonë më fuqishëm se orkestra më e mirë muzikore. Ata që edhe pse pa skenar të shkruar na bëjnë jetët tona edhe me sfiduese e dinamike më mirë se cilido film hollivudian. Ata që na gëzojnë aq shumë me përparimet e tyre sado modeste sa lumturohemi më shumë se sa për të arriturat me kapitale tonat. Pra, engjëjt janë mes nesh. Mos lëndoni engjëjt! Mos lëndoni të ardhmen e botës, të gjithë ju, o njerëz, kudo që jeni. Mos bëni që engjëjt e sotëm nesër të jenë duke ecur rrugës së djallit. Mos e përsëritni historinë që ju ka ndodh ju, sado e vështirë të këtë qenë. Jepuni fëmijëve lumturinë, buzëqeshjen dhe gëzimin. Fillo nga tash, vazhdo edhe nesër dhe çdo ditë!

Zgjedhjet në Kosovë

Prej pasluftës në Kosovë u organizuan disa zgjedhje, në nivel komunal si edhe në atë qendror. Kujt nuk i kujtohen zgjedhjet e para, në të cilat radhët për të votuar e kështu për të kryer obligimin qytetar dhe të drejtën kushtetuese, ishin pa fund. Gjasonte me festë. Për herë të parë populli përcaktohej se kujt t'ia besonte drejtimin e vendit. Tjetër për çfarë do të mbahen në mendje zgjedhjet e para:

- fitorja absolute e Rugovës dhe humbja jo pak befasuese e krahut të luftës; 

- krijimi i parë i qeverisë qendrore nga tre subjektet kryesore, duke mos lënë fare opozitë;

- diskriminimi pozitiv për pakicat (krejt me hile dhe i pashembullt për demokracitë e avancuara);

- të qenurit ditë pushimi, të hënëve, menjëherë pas zgjedhjeve, nga droja e përplasjeve nga taboret kundërshtare, etj.

Pas vdekjes së Rugovës dhe shkapërderdhjes së një pjesë të elektoratit të LDK-së, numri i votuesve pjesëmarrës kishte rënie të dukshme. Kështu, pati një memorandum mirëkuptimi nga subjektet kryesore politike që zgjedhjet të pranoheshin për të vlefshme edhe nëse numri i votuesve nuk kalon mbi 50%. Kjo marrëveshje natyrisht pos që ishte anti-demokratike, dëshmonte se subjektet politike nuk kishin arritur të ngjallnin aspak interesim por as besim tek votuesit.

Pa dëshirën për kritikë për të metat e sistemit të pareformuar zgjedhor, edhe zgjedhjet e radhës nuk shpresohet që do të sjellin shumë të mira për njerëzit këtu, jo vetëm për faktin se akterët kryesorë të skenës politike janë po ata të njëjtit, por se shumica e subjekteve poltike nuk kanë parime dhe programe të orientuara dhe të qarta politike. Vet fakti se koalicionet i lidhin në ditët dhe minutat e fundit por edhe se janë të hapur për çfarëdo kombinimi, dëshmon se atyre nuk iu intereson shteti dhe zhvillimi tij, por pushteti dhe interesat e ngushta personale apo klanore. Me pak dallime, pothuajse të gjithë janë provuar duke qenë në pushtet, dhe krejt çfarë kanë arritur ata është rritja enorme e pasurive së tyre. 

Sido qe të jetë, populli edhe kësaj radhe duhet besuar në forcën e së drejtës së tij për votë duke dalur në numër të madh për të votuar, ndërsa partitë të zotohen se do t'i pranojnë rezultatet e zgjedhjeve. Fituesit, por edhe humbësit, të kthjellën dhe të punojnë vetëm për të mirën e vendit dhe njerëzve këtu, pasi që koha po kalon për të mbajtur gjallë gatishmërinë e këtyre njerëzve për të qëndruar në Kosovë e për të mos kërkuar medeomos shpresën duke ikur nga këtu.

Me fat Kosovë!

Prishtinë, 18.05.2017

Bardh (Ukë) Nitaj (monografi)

Bardh (Ukë) Nitaj

(6 maj 1919 – 8 dhjetor 1995)

Bardh Nitaj u lind më 6 maj 1919, në fshatin Dranoc të Vokshit, komuna e Deçanit. Rrjedh nga një familje fshatare, me vlera të larta kombëtare.

Bardhi, shkollën fillore e kreu në Deçan. Vazhdoi mësimet në gjimnazin e Pejës, por për shkak te pjesëmarrjes se tij ne lëvizjen e rinise përparimtare u përjashtua nga ky gjimnaz si nxënës i klasës se II-te. Bardhi mësimet i vazhdoi ne Gjakove ku i kryen 3 klase qytetëse te shkollës se mesme.

Gjate kohës se okupacionit nazifashist Bardhi, ishte pjesëmarrës aktiv ne rezistence. Në mes tjerash, si i ri që ishte, bëri edhe përcjelljen e ilegaleve-delegatëve për në Malësinë e Gjakovës, ku ne Bujan (me 31 dhjetor 1943 e 1 dhe 2 janar 1944), u mbajt Konferenca e parë themeluese e Këshillit Nacional Çlirimtar për Kosovë dhe Rrafsh të Dukagjinit. Angazhohet në Brigadën e 25-të Shqiptare të Malësisë së Gjakovës, si luftëtar i saj.

Ne fillim te vitit 1945, ne Pejë Bardhi vijoi një kurs tremujor sanitar. Pas kryerjes se kursit, Bardhi u caktua te punoje si infermier sanitar ne Deçan, me ç’rast kreu detyra me rëndësi për shëndetin e popullatës, e cila ishte kapluar nga sëmundje të ndryshme si pasoje e luftës dhe skamjes qe mbretëronte. Ne korrik te vitit 1945, Bardhi emërohet referent sanitar ne Këshillin Popullor te Vendit në Deçan. Po në këtë vit, Bardhi bashkë me mësuesin Ramë (Shaban) Alaj themeluan shkollën fillore në fshatin e tyre të lindjes Dranoc, ku edhe punuan gjate vitit shkollor 1945/46.

Në të njëjtën kohë, Bardhi me shokët nga kursi sanitar i vazhdojnë mësimet në gjimnaz dhe kështu gjer në qershor të vitit 1946, kur shokët e arsimit të krahinës në krye me profesor Zekerja Rexhën i nxorën nga gjimnazi dhe i dërguan në kurse pedagogjike që të aftësohen për mësues. Kështu, Bardhi, prej 15 korrikut deri me 30 shtator 1946 ne Prizren kreu Kursin e Ulët Pedagogjik. Me 14 tetor 1946 Dega e Arsimit e Këshillit Popullor Rajonal për Kosove e Metohi, ne Prizren, me vendimin nr. 11.706, emëron Bardh Ukën, mësues ne fshatin Mulliq, te Këshillit Popullor të Vendit në Batushë, Rrethi i Gjakovës. Bardhi, në Mulliq, themeloi shkollën fillore “Jahë Salihu”, ku punon si mësues dhe drejtor, një vit të plotë shkollor. Në ndërkohë, Bardhi vazhdonte mësimet me korrespondencë, në Gjimnazin e Pejës. Prej 1 korrikut deri me 30 shtator 1947, ne Prizren, Bardhi kreu edhe një kurs tjetër, Kursin Tremujor Pedagogjik. 

Prej 26 tetorit 1947 e deri me 2 maj 1949, iu deshtë te shërbej ne Armatën Jugosllave në Mostar. Këtu, Bardhi kreu Kursin nënoficer sanitar 6 mujor, prej 1 prillit deri me 1 tetor 1948. Gjate shërbimit ne ushtri, u gradua ne Rreshter te Klasës së I-rë. Po ashtu, gjatë shërbimit, në vitet 1948 – 1949, Bardhi vijoi dhe përfundoi shkollimin e rregullt ne Shkollën e Mesme te Medicinës ne Sarajevë, me sukses te shkëlqyeshëm, me ç’rast u kualifikua Ndihmës Mjeku. Si nxënës i kësaj shkolle, ishte angazhuar edhe në procesin e mësimdhënies, për lëndën e Matematikës.    

Një takim me Mehmet Gjevorin, në Sarajevë, inspektor krahinor i arsimit, ishte vendimtar që Bardhi, të braktisë rrugën e studimeve aq të dëshiruara në fushën e mjekësisë, e ti kthehet profesionit të shenjtë të mësuesit të popullit nga i cili nuk u nda më asnjëherë.

Me vendimin nr. 41.218 te organeve kompetente te arsimit, Bardhi u emërua me detyre ne fshatin Ponashec te Rrethit te Gjakovës, ku punon prej 6 majit deri me 1 shtator 1949, ne shkollën fillore “Ganimete Tërbeshi”, si mësues dhe drejtor shkolle. Në ndërkohë, prej 1 korrikut deri me 30 shtator 1949, Bardhi kreu Kursin e Naltë Pedagogjik në Pejë, me ç’rast dha provimin e pjekunisë për mësuesi. Gjatë tërë kësaj periudhe kohore, por edhe më vonë, Bardhi ushtroi edhe një varg funksionesh të rëndësishme në Rrethin e Gjakovës.

Prej 1 shtatorit 1949 e deri me 1 shtator 1950, Bardhi kthehet serish ne Dranoc, ne shkollën fillore “Sylë Alaj”, si mësues dhe drejtor. Prej 1 shtatorit 1950 e deri me 1 shtator 1953, me vendimin nr. 18.796, të organeve arsimore të Rrethit të Gjakovës, angazhohet të themelon Gjimnazin e Ultë (progjimnaz, shkallë e ultë e shkollës së mesme, shkollë katër vjeçare)(me vone shkolla fillore “Drita”) në Gramaçel, kurse prej 1 shtatorit 1953 e deri me 1 tetor 1955, transferohet në Gjimnazin e Ulët (më vonë shkolla fillore “Kultura”) në Irzniq. Në të dy këto shkolla pos si drejtor, punoi edhe si mësues. 

Në vitin e rasformimeve të rretheve dhe krijimit të sistemit komunal, Bardhi emërohet Referent për Arsim e Kulturë në Këshillin Popullor të Komunës së Deçanit, ku punon prej 1 tetorit 1955 e deri me 31 gusht 1956. Kontributet e tij, ne këtë periudhe ishin te panumërta, derisa ra ne konflikt te hapur me kryetarin (serb) te komunës, kur Bardhi kundërshtoi zbatimin e vendimit për suprimimin e klasave te larta te shkollës tetëvjeçare – mësimi ne gjuhen shqipe, me ç’rast edhe arriti te pengoje zbatimin e këtij Vendimi, i marrë nga Pleqësia e Arsimit te Komunës se Deçanit. Si refleksion i kësaj, Bardhi pati mjaft vështirësi ne studimet me korrespondence qe ne te njëjtën kohe i ndiqte ne Shkollën e Larte Pedagogjike ne Nish, ne degën histori-gjeografi, ne te cilën shkolle u diplomua ne shtator 1957, ku u kualifikua arsimtar i tetëvjeçareve dhe gjimnazeve te ulta.

Prej 1 shtatorit 1956 e deri me 30 shtator 1972, Bardhi punoi ne shkollën fillore “Bratstvo” ne Deçan, si arsimtarë i historisë dhe gjeografisë, ndihmësdrejtor dhe ne fund edhe drejtor i shkollës. Paralelisht me punën, Bardhi vazhdonte studimet me korrespondence, ne Fakultetin Filozofik ne Shkup, grupi Histori, ne te cilin u diplomua ne shtator te vitit 1972, e kualifikua Profesor i Historisë. Po ashtu, Bardhin e shohim ne seminare dhe simpoziume shkencore nga fusha e historisë, me ç’rast dallohet me temat nga Historia e përgjithshme e kohës me te re. Janë te njohura punimet e tija shkencore: “Mehmet Ali-Pasha Misirliu dhe Egjipti ne gjysmën e pare te shekullit XIX”; “Kemajl Ataturku, themeluesi i shtetit modern turk”, etj.     

Që nga viti shkollor 1958/59, me angazhimin e tij, në Deçan, u hapen paralelet e ndara, të shkollave të mesme ekonomike dhe bujqësore, të gjimnazit dhe të shkollës normale të Pejës, vetëm për klasat e I-ra dhe të II-ta, përderisa për klasat e III-ta dhe të IV-ta, duhej vazhduar ne Pejë apo Gjakovë. Mësimet për këto paralele të ndara, mbaheshin në lokalet e shkollës fillore. Bardhi, njëkohësisht angazhohet në mësimdhënie në këto paralele.

Paralelisht me punën në arsim, Bardhi ushtroi edhe një varg funksionesh të rëndësishme në Komunën e Deçanit e më gjerë. Ishte deri në pensionim, delegat në Kuvendin Komunal të Deçanit, anëtar dhe disa herë udhëheqës i organizatave të ndryshme shoqërore-politike, në nivel komunal dhe të Kosovës, si në organizatat e luftëtarëve, kryqit të kuq, ato shëndetësore etj. Ishte sekretar i parë i Fondit komunal për arsim e kulturë, si dhe sekretar i parë i Bashkësisë komunale të Arsimit. Gjatë kësaj kohe u arrit, të ndërtohen objekte të reja shkollore në Deçan dhe në fshatrat tjera të komunës. Gjatë viteve 1969-1974, ishte deputet i Kuvendit të Kosovës, në dhomën arsimore-kulturore. Është kjo periudha e aprovimit të amendamenteve kushtetuese si dhe e Kushtetutës së vitit 1974, si dhe po ashtu e themelimit të shkollave të larta e fakulteteve dhe e Universitetit të Prishtinës, me ç’rast kontributi i Bardhit ishte i konsiderueshëm.

Me iniciativën e Bardhit, si delegat në Kuvendin Komunal, në vitin 1967, u themelua Gjimnazi i plotë në Deçan. Bardhi ishte emëruar edhe kryetar i Komisionit amë për themelimin e gjimnazit. Gjimnazi “Vëllezërit Frashëri”, filloi nga puna në vitin shkollor 1967/68, në objektet e shkollës fillore, me gjithsej 167 nxënës (12 vajza). Bardhi angazhohet si mësimdhënës, paralel me punën në shkollën fillore. Angazhimi i Bardhit ishte vendimtar, që në vitin shkollor 1972/73, gjimnazi të nis punën në objektin e ri.

Prej 1 tetorit 1972, Bardhi kalon përfundimisht në gjimnaz, ku punon deri më 31 tetor 1981, fillimisht si mësimdhënës i historisë, pastaj zëvendësdrejtor, ndihmësdrejtor dhe në fund edhe drejtor prej 20 nëntorit 1978. Kontributi i bacës Bardh, në rritën dhe zhvillimin e kësaj qendre arsimore, ishte i jashtëzakonshëm. Gjimnazi i Deçanit, me vite ishte shpallur ndër më të suksesshmit në Kosovë e jashtë saj. Kështu, në vitin shkollor 1980/81, gjimnazi numëronte mbi 2300 nxënës (700 vajza).

Demonstratat e vitit 1981dhe ngjarjet që i pasuan këto, ishin një fillim i errët edhe për arsimin shqip në Kosovë. Pushtet mbajtësit komunistë, pos largimit dhe burgosjes së shumë nxënësve dhe profesorëve, suspenduan dhe e larguan nga puna edhe Bardhin, drejtorin e Gjimnazit. Mirëpo, për fat, dashamirët e arsimit, e rikthejnë sërish Bardhin në punë, por tashmë në cilësinë e Këshilltarit për Arsim dhe Edukim, pranë Kuvendit Komunal. Në këtë detyrë qëndroi prej 1 nëntorit 1981 deri më 13 korrik 1984. Në periudhën prej 1 dhjetorit 1982 deri më 31 korrik 1983, ishte ushtrues detyre i Sekretarit të BVI-së komunale për arsim dhe edukim fillor, kurse prej 13 korrikut 1984 e deri më 31 korrik 1986, Inspektor i Arsimit. Edhe në këto pozita, roli i Bardhit për zhvillimin e arsimit shqip në komunë ishte e pamohueshme, sidomos në zgjerimin e rrjetit të shkollave. Bardhin e shohim edhe në aktivitetet e Takimeve të Veteranëve të Kosovës. 

Nga 1 tetori 1984 deri më 26 prill 1989, Bardhi ushtroi detyrën e Kryetarit të Organizatës së Luftëtarëve të Komunës së Deçanit. Në këtë cilësi, Bardhi ishte edhe anëtar i Kryesisë së Kuvendit Komunal dhe anëtar i Kryesisë së Komitetit Komunal të Deçanit. Këto detyra, i kryen edhe pas pensionimit prej 1 janarit 1987, kur ishte në prag të 68 vjetorit të lindjes. Shembja e autonomisë së Kosovës si dhe demonstratat e përgjakshme edhe në Deçan, do të jenë arsye e mjaftueshme që Kryesia e Komitetit Komunal të LK të Deçanit (në krye me Sali Çekun, kryetar, e ku Bardhi ishte anëtar), ndër të parët denoncojnë dhunën dhe krimet serbe ndaj shqiptarëve dhe ndër të parët lëshojnë radhët e Lidhjes së Komunistëve. Bardhi, merr pjesë në protestën e madhe të muajit prill 1989, në qendër të Deçanit. Më 26 prill 1989, Bardhi paraqet dorëheqje të parevokueshme nga Kryesia dhe nga posti i Kryetarit të Organizatës së Luftëtarëve të Deçanit, duke përfunduar një veprimtari të shquar afro 50 vjeçare si mësues, edukator, pedagog, profesor, historian, luftëtar në luftë dhe pas saj, deputet i Kuvendit të Kosovës, këshilltar dhe humanist.   

Për të gjitha këto kontribute, u shpërblye me shumë mirënjohje e dekorata, kurse në vitin 1984, është laureat i shpërblimit “Dita e Rinisë” dhënë nga BVI-ja për Arsim dhe Edukim e Kosovës, për arritje në lëmin e arsimit dhe të edukimit. 

Bardh Nitaj, pas një sëmundje të gjatë, ndërroi jetë, në banesën e tij, në Deçan, më 08 dhjetor 1995. U varros të nesërmen, në fshatin e tij të lindjes, në Dranoc, me nderimet e mijëra qytetarëve, që kishin ardhur t’i bëjnë nderimet e fundit – mësuesit të tyre të dashur.